|
"Angst verandert niets aan het verdriet van gisteren en lost de problemen van morgen niet op. Het enige dat angst doet is je vandaag verlammen."
Corie ten Boom
|
|
Gehoorzamen is op Jezus vertrouwen |
|
Dagelijkse overdenking door Willem de Vink
|
|
U bent door God, de Vader, voorbestemd om, geheiligd door de Geest, gehoorzaam te zijn aan Jezus Christus (1 Pet. 1:2a).
Petrus schrijft dat we voorbestemd zijn om gehoorzaam te zijn. Moeten we dus alles op alles zetten om Gods voorschriften op te volgen? Nee,trap niet in de val van je eigen kracht. Lees goed wat Petrus schrijft. We zijn gehoorzaam geworden aan Jezus, schrijft hij. We hebben onszelf uitgeleverd aan Hem. We leven in de genade en gerechtigheid die Hij waarborgt. Onze gehoorzaamheid is ons geloof in Jezus.
Maar dat is nog niet alles. We zijn geheiligd door de Geest om te gehoorzamen, schrijft Petrus. Hij werkt het geloof in Jezus uit in de praktijk. Hij doet het in ons.
Verderop schrijft Petrus dat we het nieuwgeboren leven leven. Daardoor kunnen we gehoorzamen aan Gods wil: dat we van elkaar zullen houden.
‘Nu u gehoorzaam bent aan de waarheid, is uw hart gelouterd en kunt u oprecht van uw broeders en zusters houden; heb elkaar dan ook onvoorwaardelijk lief, met een zuiver hart, als mensen die opnieuw zijn geboren’ (1 Pet. 1:22).
We kunnen het, want God heeft ons een gezuiverd hart gegeven dat Hem gehoorzaam is. We kunnen het, omdat ons hart vol is van Gods Geest. We kunnen het, omdat Hij het kan.
Gehoorzamen is niet: doen wat God zegt – door jou.
Gehoorzamen is: Hem laten doen wat Hij zegt – door jou heen.
Bron: www.willemdevink.nl
|
|
Wie herkent de zwarte bladzij
uit zijn eigen leven niet?
Bladzij vol gemaakte fouten,
ruzies, missers en verdriet.
't Is de bladzij in je leven,
die je 't liefst verscheuren zou.
Maar je hebt hem zelf geschreven.
Deze bladzij is van jou.
Als je 't levensboek gaat lezen,
naleest wat je hebt gedaan.
Dan wil jij de zwarte bladzij
't allerliefste overslaan.
Maar dan is hij niet verdwenen.
Hij blijft in jouw boek pikzwart.
Ook al wil je hem verdringen,
hij zit altijd in je hart.
Zwarte bladzij in je leven,
door de tijd steeds aangevuld,
met wat jou is overkomen,
wel of niet door eigen schuld.
Onontkoombaar, onomkeerbaar,
kort of lang: 'een pijnverhaal'.
't Is voor allemaal verschillend,
maar je hebt hem allemaal.
Maar je mag je zwarte bladzij
steeds vertellen aan de Heer.
Niet dat Hij die bladzij uit scheurt,
maar dan doet het minder zeer.
Zwarte bladzij in je leven
't laatste woord dat krijgt hij nooit.
Want dat Woord is voor de Vader,
die jouw levensboek voltooit.
Hans Cieremans
Bron: www.rondomgodswoord.nl
|
|
Wilders en het gij geheel anders |
De toon is gezet en daarmee de doodlopende weg een feit. Het enfant terrible van de Nederlandse politiek Geert Wilders heeft opnieuw duidelijk gemaakt niets op te hebben met oproepen van anderen samenbindend op te treden in dit land. Het voorschot wat Wilders dan ook neemt op zijn Nederland is dat van verder uitdijdende polarisatie tussen bevolkingsgroepen, egoisme en hedonisme.
Hoe anders is de doodnormale oproep van tijdelijk CDA-partijvoorzitter Henk Bleker om te komen tot een kabinet dat ‘samenbindend optreedt’ en ‘niet de samenleving uiteenspeelt’. Maar juist op deze oproep reageerde Wilders als door een wesp gestoken door zichzelf af te vragen wanneer de CDA-partijvoorzitter op vakantie zou gaan. Dit paranoia gedrag van Wilders is kenmerkend voor zijn ondemocratische houding en er gaat een zekere wereldvreemdheid vanuit. Wilders heeft zijn bestaansrecht te danken aan bange ontevredenen. Op uiterst uitgekiende wijze bespeelt hij de onderbuikgevoelens van diegenen die onzeker zijn over hun eigen toekomst en in alle prikkels van buitenaf b.v.: wereldwijde economische malaise, immigratie en integratie van nieuwkomers een bedreiging voor hun eigen hachje zien. Zie hier de bekrompenheid om niet mondiaal, maar provinciaals te denken. Een reikwijdte die niet verder gaat dan het Drielandenpunt of de voortuin van buurman X. In plaats van in uitdagingen te denken blijven de Wilderianen liever steken in het naar de eigen navel staren. In de dop genomen is de gemiddelde PVV-stemmer hiermee afgestempeld! Twexit? Eerst onderstaande nog even.
Schrijnend is het blijvende beroep van Wilders op de joods-christelijke traditie van dit land. De geloofspapieren van zijn ondemocratische beweging staan er haaks op. Eigen volk eerst, nationale belangen eerst en het individuele belang eerst, maar dergelijke notities hebben geen zier te maken met de wereldwijde problemen in ecologisch en economisch opzicht. Denk aan het slinken van de natuurlijke hulpbronnen van deze aarde, de enorme ecologische uitdagingen waarvoor we staan en Wilders lijkt opeens verrekte veel op de clown Pennywise uit de horrorfilm ‘It’! Een goed Rentmeester bekommert zich om meer dan alleen zijn eigen moestuin! Wilders heeft hier geen boodschap zijn, hij voedt zijn achterban met hapklare brokken ingegeven door de waan van de dag. Visieloos.
De christelijke politiek kan voorgaande niet over haar kant laten gaan. ChristenUnie, CDA en de SGP doen er goed aan te komen tot een periodiek overleg om de lijnen voor de toekomst uit te stippelen. Een toekomst die vast en bestendig in Zijn handen rust! Een soort van christelijk Des Indes-beraad is dringend geboden. Of het CDA nu wel of niet met de PVV in zee gaat, christenen in de politiek hebben elkaar nodig. CDA, CU en de SGP staan in dezelfde traditie en hebben gezamenlijk de geestelijke bijl te hanteren aan de wortels van de PVV om te komen tot een hernieuwd beschavingsoffensief. Dit land vraagt zoveel meer, kan zoveel meer en verdient zoveel meer. Dat is andere koek! Onderbuiken vervangen dus, te beginnen met die van Wilders om met nieuwe moed en in de wetenschap niet boven vermogen te worden beproefd de wijdse horizon tegemoet te kunnen treden. Opgelucht? Nu mag het echt: twexit Geert.
Bert Brouwer is freelance publicist. www.bertbrouwer.com
|
|
|
WEESKINDEREN ONTMOETEN HUN OUDERS |
|
Bovenstaande kop lijkt vreemd, maar klopt wel. Van 31 augustus tot en met 10 oktober komt het Mwangaza kinderkoor uit Oeganda naar Nederland op uitnodiging van de stichting UCCF in Dordrecht. Het koor bestaat uit (wees)kinderen uit de regio Rakai en komt naar Nederland om aandacht te vragen voor hun leefsituatie in het gebied ,waar de ziekte AIDS eigenlijk is ‘ontstaan’.
Het is de derde keer dat de stichting UCCF het koor naar Nederland haalt. In 2004 en 2007 waren ook al groepen te gast in ons land.
Deze keer zit er een speciaal tintje aan de tournee. De kinderen die nu komen worden allemaal maandelijks gesponsord door Nederlandse ouders. Voor 25 euro per maand krijgt een kind in Oeganda minimaal één maaltijd per dag, onderwijs en medische zorg. Het is ongetwijfeld een geweldige ervaring voor zowel de kinderen als hun sponsorouders om elkaar te ontmoeten en het zal de onderlinge relatie enorm versterken.
De tournee is in twee delen geknipt. De eerste twee weken verblijft het koor in de Achterhoek. Vanaf het terrein van de OASE jeugdkampen in Doetinchem reist het koor de hele Achterhoek door voor concerten, schooloptredens en andere activiteiten. Na die twee weken verblijven de kinderen en hun begeleiders nog vier weken bij gastouders in Dordrecht en kan men in het westen van het land kennis maken met dit enthousiaste koor. In die vier weken gaat het koor ook nog een weekend naar Zuid Limburg voor een aantal optredens. Voordat het koor weer teruggaat naar Oeganda reist men nog twee weken door Duitsland.
Dit keer is de doelstelling van het koor om geld in te zamelen voor de bouw van een nieuwe kleuterschool in Kakuuto. Voor de bouw en het nodige lesmateriaal is ongeveer 25.000 euro nodig. Daarnaast is het de bedoeling dat meer kinderen in Oeganda een sponsorouder krijgen.
Meer informatie over het koor, de tournee, de doelstelling en de organisatie is te vinden op www.uccf.nl en www.oegandeeskinderkoor.nl . Ook kan men contact opnemen met Walter Hobelman per email:
Dit e-mailadres is beschermd tegen spambots. U heeft JavaScript nodig om het te kunnen zien.
of telefonisch:06-10972173
|
|
Bevrijdingspastoraat is geen obscure hobby |
|
De kerk mag mensen vrijmaken van gebondenheid
Veel christenen worstelen met gebondenheid aan zondige gewoonten, aan angsten en negatieve gedachten. Steeds vaker lijkt er sprake van een occulte belasting. Daarom groeit – ook binnen de traditionele kerken – de aandacht voor ‘de dienst der bevrijding’. Dat hier veel huiver voor bestaat, is begrijpelijk. Maar dat is geen excuus om mensen de vrijheid te onthouden.
Een meisje van 22 komt bij haar predikant, omdat ze last heeft van klopgeesten. Ze weet nog precies wanneer het begonnen is. Haar broer had verkering met een meisje dat ervaring had met het oproepen van geesten. Samen met haar namen ze de proef op de som. En het werkte. Vanaf die bijeenkomst in de slaapkamer is het mis. De geestenwereld blijft haar lastigvallen, zo vertelt ze, met alle negatieve gevolgen van dien. Tweemaal is het meisje naar de dominee geweest om hulp te vragen, maar die weet er niet goed raad mee.
Een uitzondering? Helaas niet, zegt dr. Mart-Jan Paul, hervormd predikant en docent aan de Christelijke Hogeschool Ede (CHE) en de Evangelische Theologische Faculteit te Leuven. Hij krijgt deze verhalen met grote regelmaat te horen. Sinds hij zich midden jaren negentig ging verdiepen in vragen rond demonie, is de stroom aan telefoontjes en e-mails niet opgehouden. Kerkgangers die ervaringen hebben met hekserij, tieners van de jeugdvereniging die glaasje hebben gedraaid en nu geesten horen of zien, pasbekeerde gelovigen die allerlei ervaringen met het occulte hebben opgedaan en een ‘gebondenheid’ aan deze wereld ervaren – en ga zo maar door.
,,De gemiddelde ouderling weet hier absoluut geen raad mee’’, is de ervaring van de predikant, want vaak krijgt hij te horen dat mensen bij hun eigen kerk tevergeefs aankloppen om hulp. ,,Of mensen zeggen: dat hoef ik mijn ambtsdragers niet eens te vragen, want bij ons hebben ze daar toch geen verstand van. Wat ik me overigens ook wel kan voorstellen, want het gaat meer dan eens om behoorlijk ingewikkelde zaken. Maar anderen die het wel bij de eigen kerk probeerden, kregen nul op het rekest.’’
|
|
 De First Great Awakening is de naam die wordt meegegeven aan periode van religieuze opleving in het Noordwesten van de Verenigde Staten in de jaren '20 en '30 van de 18e eeuw.
De opwekking begon vanuit de persoon van Jonathan Edwards, een theoloog en predikant uit Massachusetts, die de nadruk legde op een persoonlijk geloof.
De First Great Awakening beïnvloedde ook het Duitse Piëtisme, en het oplevende evangelicalisme en methodisme in Engeland. In deze periode kreeg het christendom ook voor het eerst onder de zwarte slaven vaste grond.
Op 8 juli 1741 hield Jonathan Edwards een bekend geworden preek over Deut. 32:35: “Zondaren in de handen van een vertoornd God”. Edwards heeft deze aangrijpende preek gehouden in Enfield, op uitnodiging van de plaatselijke predikant, ‘omdat de mensen zo bijzonder ongevoelig waren voor de boodschap van het Evangelie’. De uitwerking van de preek was, dat er, voordat de preek ten einde was, door het gehele gebouw uitroepen als deze werden gehoord: ‘Wat moet ik doen, opdat ik zalig worde? O, ik ga naar de hel! O, wat zal ik doen om Christus te verkrijgen? Gebruike God ook dit gedeelte uit zijn preek om jou met deze mensen te doen bidden: “Geef mij Jezus of ik sterf, want buiten Hem is geen leven!”
|
|
Lees meer...
|
|
Geschiedenis Vroege Kerk Deel 7 |
|
Kruistochten "God wil het"
Al sinds 638 hadden de mohammedanen Jeruzalem in handen, maar zij lieten wel toe dat christelijke pelgrims de heilige plaatsen bleven bezoeken. Dat veranderde toen Palestina omstreeks 1070 door een Turkse stam werd veroverd. In 1095 hield paus Urbanus II, een vroegere prior van Cluny, op een synode in Clermont een toespraak die insloeg: het graf van Christus moest bevrijd worden uit ongelovige handen. ‘God wil het!’ riepen de toehoorders van de paus, en deze leus werd door velen overgenomen. Men hechtte het kruisteken op de schouder en vatten de woorden van Jezus letterlijk op: ‘Als iemand achter Mij wil komen, moet hij zichzelf verloochenen en het kruis opnemen en Mij volgen.’ Predikers als Petrus van Amiens verspreidden de oproep. Wie zijn leven eraan wilde wagen kon rekenen op kwijtschelding van kerkelijke straffen: een aflaat. Bij anderen was de reden om te gaan zucht naar avontuur en rijkdom of een vlucht voor moeilijkheden in eigen land. De paus wilde meteen de oostelijke gebieden bij zijn wereldorde voegen. Hij ontketende in feite een geloofsoorlog.
|
|
Lees meer...
|
|
|
